De Kinderpraktijk
Wilhelminalaan 8 | 3761 DN Soest
Tel. (035) 602 89 31 (ma/vr van 9.00 – 10.00 uur)

Kom je er zelf niet uit met je kind, of wil je even een steuntje in de rug, neem dan contact op met De Kinderpraktijk.

Bel (035) 6028931 of klik hier.

Waarom de aanpak van de supernanny niet werkt bij gevoelige kinderen

shutterstock_147480281Het lijkt wel alsof er steeds meer boze kinderen komen. Kinderen die niet luisteren, ruzie maken of de boel op stelten zetten. De supernanny weet er wel raad mee. Zij zet zo’n kind op het strafbankje of de trap; een paar minuten laten zitten, sorry laten zeggen en klaar is Kees.
In De Kinderpraktijk ontmoet ik regelmatig ouders die ten einde raad zijn. Zij hebben van alles geprobeerd om hun boze kind tot bedaren te brengen, maar niets lijkt te helpen. “Wat doen jullie als hij zo’n bui heeft?”, vraag ik dan. “Dan zetten we hem apart maar dat werkt niet, want dan wordt hij nog véél bozer.”

Hoe komt het dat de techniek van de supernanny bij ‘gewone’ mensen niet werkt? Volgens mij ligt de verklaring in de aard van het medium: televisie. Voordat ik kindertherapeute werd, werkte ik een aantal jaren als journaliste bij de televisie. Daardoor weet ik hoe televisie gemaakt wordt.

Wat je ziet op televisie, is maar een klein gedeelte van wat zich in werkelijkheid heeft afgespeeld. Dit betekent dat er keuzes moeten worden gemaakt. Televisie is een snel medium. Het moet spannend en spectaculair zijn, anders zapt de kijker weg. Daarom worden alleen de smeuïge fragmenten getoond.

De gezinnen die meedoen, worden vantevoren gescreend; alleen de extreme gevallen komen door de selectie heen. Zo is het verschil aan het eind het grootst. De kijker krijgt alleen succesverhalen te zien. Gezinnen waarbij het niet zo goed verliep, halen de uitzending niet.

Tenslotte heeft de supernanny een uitgebreid team van deskundigen achter zich staan. Zij adviseren en bedenken de technieken die de supernanny toepast. Zo kan zij in het gezin dat zij begeleidt ‘spontaan’ de juiste oplossing aandragen.

Waarom het bij jou thuis niet werkt

Veel ouders kiezen maar één onderdeel uit de aanpak van de supernanny. In de meeste gevallen gaat het dan om de naughty chair technique. Het weerbarstige kind wordt opgepakt en op de trap geplaatst, of apart gezet in een kamer. Maar in plaats van te kalmeren, wordt het kind nog véél kwader. Het begint tegen de deur aan te schoppen en met dingen te smijten. Hoe kan dat nou? Bij de supernanny werkt het wel! De ouders gaan twijfelen en dat voelt het kind haarfijn aan. Het speelt de ouders tegen elkaar uit en doet er de volgende keer nog een schepje bovenop.

Wat de meeste ouders vergeten, is dat het niet alleen om straffen of corrigeren gaat, De time out techniek wordt gecombineerd met een reeks versterkende maatregelen, waarbij het kind positief gestimuleerd wordt. Op die manier wordt gewenst gedrag aangeleerd. De supernanny voert gesprekken met de ouders, waarbij zij hen confronteert met hun eigen gedrag. Deze combinatie van consequent corrigeren, bewustwording van de ouders en doorbreken van patronen leidt vaak tot een positief resultaat.

Wanneer je een aantal afleveringen achter elkaar bekijkt, valt op dat ze allemaal volgens hetzelfde stramien verlopen. Er is een gezin dat hulp nodig heeft. De kinderen gedragen zich als kleine duveltjes en de ouders zitten met de handen in het haar. Dan verschijnt de supernanny ten tonele, die een aantal duidelijke regels introduceert. Deze regels zorgen voor Rust en Regelmaat en geven ouder en kind houvast. Na een tijdje blijken de kinderen kleine engeltjes te zijn. De ouders halen opgelucht adem, de supernanny krijgt een dikke hug en ze leefden nog lang en gelukkig.

De gebruiksaanwijzing van je kind

En toch klopt er iets niet in dit verhaal. Wanneer alle kinderen op dezelfde manier worden benaderd, betekent dit dan dat alle kinderen hetzelfde zijn? Bestaat er één universele richtlijn waarmee je alle kinderen kunt opvoeden? Ik geloof er niks van. Volgens mij is ieder kind uniek en vereist het dus ook een eigen, unieke aanpak. Het is aan de ouders om de gebruiksaanwijzing van hun kind te ontcijferen. En daar hebben de meesten van ons hun handen aan vol. Maar als je bereid bent te luisteren naar wat je kind je vertelt en in de spiegel te kijken die het je voorhoudt, kom je een heel eind.

In mijn praktijk zie ik veel gevoelige kinderen. Kinderen die meer zien, horen en voelen dan anderen. Als je deze kinderen gaat corrigeren met de technieken van de supernanny kun je de plank lelijk misslaan. Deze kinderen hebben behoefte aan een andere aanpak. Zij willen voelen dat zij er mogen zijn, dat zij goed zijn zoals ze zijn. Dit betekent niet dat je alles maar goed moet vinden. Ook een gevoelig kind is gebaat bij duidelijke grenzen. Maar die grenzen moeten wel doordacht zijn. Ze moeten logisch zijn en voortkomen uit het oprechte verlangen het kind te begeleiden naar volle wasdom.

Wordt het gevoelige kind benaderd volgens een dertien-in-een-dozijn methode dan kan het op twee manieren reageren: het zal zich terugtrekken in zichzelf, of het zal de strijd aangaan. In beide gevallen kan er geen sprake zijn van een harmonieuze ontwikkeling. Jongens kiezen over het algemeen de weg van de confrontatie en meisjes zijn eerder geneigd zijn terug te trekken. Wat zij met dit gedrag proberen uit te drukken, is een diepe behoefte om gezien te worden. Om te mogen zijn wie zij zijn: prachtige wezens die de wereld een bijzondere boodschap komen brengen. Zoals de vijfjarige Fardau, die tijdens een Reis naar Binnen haar gevoel tot uitdrukking brengt: “Ik ben Liefde.”

Ben jij de ouder van een gevoelig kind? Dan heb ik een vraag voor je. Hoe gevoelig was jij zelf als kind? Waar had jij behoefte aan? Wat heb je gemist? Laat de pijn van het gemis tot je doordringen. Erken dat je niet hebt gekregen waar jij behoefte aan had? En geef het alsnog aan jezelf. Daarna mag je het ook aan je kind geven. Je zult zien dat er een wereld voor je opengaat.

Gerelateerde blog's

Comments are closed.