De Kinderpraktijk
Wilhelminalaan 8 | 3761 DN Soest
Tel. (035) 602 89 31 (ma/vr van 9.00 – 10.00 uur)

Heb je een vraag die je graag wilt stellen aan kindertherapeute Anita Matheij? Maak gebruik van het gratis spreekuur van 9.00 tot 10.00 uur.

Bel (035) 6028931.

Van onzekere tiener naar zelfverzekerde vrouw

shutterstock_164990474Denk eens terug aan je middelbare schooltijd. Weet je nog hoe het voelde toen je door die gangen liep? Ruik je de geur van de leslokalen? Ik zie mezelf staan, op de groepsfoto van de brugklas. Altijd achteraan, omdat ik lang van stuk was. Bij de gymles moest ik vooraan in de rij, dat dan weer wel.

Is het je wel eens opgevallen hoe klein de jongens in de eerste klas zijn? Ik stak met kop en schouders boven ze uit. Niet zo handig, als je verkering wilt. Ik was, wat je noemt, vroeg ontwikkeld. Wat moet je als twaalfjarige met een voorgevel waar zelfs Pamela Anderson jaloers van zou worden? Door mijn curves werd ik regelmatig nagefloten door mannen, die zich schielijk bedachten als zij zagen dat zij met een kind te maken hadden. Ik liet mijn schouders naar voren hangen om mijn vrouwelijke vormen te verhullen. Wat natuurlijk toch niet lukte.

Komt de herinnering aan jouw middelbare schooltijd al naar boven? Hoe zag jij eruit? Was je populair bij het andere geslacht? Hoorde je bij een bepaalde groep, of was je meer een Einzelgänger? Wat ik mij vooral herinner van die tijd zijn de docenten. De aardrijkskundeleraar die ‘met consumptie’ sprak. De lerares Engels die duidelijk de pik op mij had. Ik kon in haar ogen geen goed doen, terwijl ik juist heel braaf was. Ooit heeft de leraar Frans mij een modelleerling genoemd. Het was ongetwijfeld bedoeld als compliment, maar ik was er niet blij mee. In mijn beleving was het net zoiets als ‘nerd’ of ‘geek’.

Eén docent springt er in positieve zin uit en dat is mijn leraar Nederlands. De meeste leerlingen waren bang voor hem omdat hij zo kon bulderen. Ook ik was onder de indruk als hij zijn barse stem opzette, totdat ik de pretlichtjes in zijn ogen ontdekte. Vanaf dat moment had ik het door; hij was niet echt boos, hij speelde dat hij boos was. Nadat ik mijn diploma had behaald, heb ik nog jaren met hem gecorrespondeerd. Ik beschreef de avonturen die ik als journalist beleefde en hij repliceerde met levenswijsheden en citaten van Multatuli.

Toen hij met pensioen ging, werd ik uitgenodigd om te spreken op zijn afscheid. Dat heb ik gedaan, als eerbetoon aan die ene leraar, die toen al zag wat er aan potentieel in mij besloten lag. Twintig jaar later was ik terug in mijn middelbare school. Ik liep door de gangen en snoof de bedompte geur op. Op dat moment voelde ik hoezeer ik gegroeid was; van een onzekere tiener was ik getransformeerd in een zelfverzekerde volwassen vrouw.

Na afloop kwamen ze naar mij toe, de docenten van weleer. Eén voor één spraken ze me aan en schudden mij de hand. Als laatste was de lerares Engels aan de beurt. Ze keek mij aan, zuchtte en zei: “Dat is waar elke docent van droomt; dat een oud-leerling zulke lovende dingen over je zegt bij je afscheid. Ik keek naar haar, zag haar samengeknepen lippen en verzuurde gezicht en dacht: “Keep on dreaming!”

Gerelateerde blog's

Comments are closed.