De Kinderpraktijk
Wilhelminalaan 8 | 3761 DN Soest
Tel. (035) 602 89 31 (ma/vr van 9.00 – 10.00 uur)

Zit je kind niet lekker in zijn vel en maak je je daar zorgen over? Neem dan contact op met De Kinderpraktijk. Bel (035)6028931 of mail naar:
info@dekinderpraktijk.nl

De dood is niet het einde

Het is de angst van elke ouder. Je kind verliezen. Niet voor niets wordt dit het ergste genoemd wat een mens kan overkomen. Ouders hóren hun kind niet te overleven. En toch gebeurt het soms. Hoe ga je om met zo’n groot verlies? Een moeder vertelt.

Haar naam is Inge. Zij werkt in de mediatheek van een middelbare school. Een aardige dame met een vriendelijke uitstraling. De kinderen zoeken haar graag op om een praatje te maken. Zij luistert naar hun problemen en zou graag méér voor ze willen betekenen. Daarom heeft zij zich ingeschreven voor de cursus De Reis naar Binnen. Tijdens de eerste kennismaking vertelt zij haar verhaal. Het is een verhaal van verdriet en verlies, maar ook van hoop en vertrouwen in de toekomst.

Timo is haar zoon. Een gevoelige jongen met een warm hart. Ik kijk naar zijn foto en zie een jonge man met verfijnde, haast vrouwelijke gelaatstrekken. En toch is hij een echte man. Zo’n man waar vrouwen verliefd op worden, omdat hij in contact is met zichzelf. Hij brengt een groot deel van zijn jeugd door op Bonaire. Na de scheiding van zijn ouders, bijna vier jaar geleden, besluit Timo bij zijn vader te blijven om zijn VWO af te maken. Zijn oudere broer gaat met zijn moeder mee naar Nederland om daar te studeren.

In april 2012, de dag voor Pasen, wordt Inge midden in de nacht opgeschrikt door de telefoon. Timo heeft een ernstig brommerongeluk gehad. Hij is met een ambulancevliegtuigje naar het ziekenhuis in Aruba vervoerd. Op dat moment is hij nog niet buiten levensgevaar. De term “hersendood” valt zelfs. Een paar uur later zit Inge met haar oudste zoon in het vliegtuig, vurig hopend dat zij haar kind nog levend in haar armen kan houden. Bij aankomst moet zij even schakelen. De man in het ziekenhuisbed lijkt in niets op de kleine krullenbol die zij zo goed kende. “In korte tijd was hij volwassen geworden. Hij leek niet meer op mijn kleine mannetje. Er lag een grote, gekortwiekte man in bed, met een lichaam dat zóveel kracht uitstraalde, maar in leven werd gehouden door medische apparatuur.” De artsen vochten voor zijn leven, maar moesten het uiteindelijk opgeven. Timo werd niet ouder dan negentien jaar.

De afscheidsceremonie op Timo’s school was indrukwekkend. Vrienden en docenten maakten muziek voor hem en er werden filmpjes van hem getoond. Met een lach en een traan, alsof hij er zelf bij aanwezig was. Iedereen was gekomen om de familie te steunen. Wanneer Inge daaraan terugdenkt, wordt zij helemaal warm van binnen en kan zij de liefde opnieuw voelen, “Alle knuffels die ik in mijn leven heb gemist, ontving ik toen in 24 uur.” Iedereen verwacht dat zij daarna in een diep gat zal vallen, maar dat is niet wat er gebeurt.

Hoewel er tranen vloeien, is het verdriet te dragen. Zij wil het leven vieren, nu nog méér dan voorheen. Haar boodschap is er een van hoop: “Ik geloof in een leven na de dood. Het leven houdt niet op, maar gaat verder in een andere vorm.” Timo is bij haar en laat zijn aanwezigheid voelen in kleine dingen. “Soms denk ik wel eens dat Timo nu dichter bij mij is, dan toen hij nog aan de andere kant van de wereld zat. Hij geeft mij de kracht om verder te gaan.”

Tijdens de cursus vertelt Inge haar verhaal. Alle cursisten zijn onder de indruk. Wanneer het haar beurt is om te oefenen, schiet Inge in haar onzekerheid. “Ik ben nog geen coach, kan ik dat wel?” Op dat moment gebeurt er iets bijzonders. De staande schemerlamp begint te knipperen. Niet één keer, maar aan één stuk door. We kunnen er niet omheen: hier probeert iemand onze aandacht te trekken.

Met behulp van de spiertest, waarmee je snel antwoorden kunt vinden, vragen we wie het is. “Is het de moeder van Anita, die vorig jaar overleden is?” Nee. “Is het Inge’s zoon Timo?” Ja. Timo brengt een boodschap mee voor zijn moeder: “Je kunt het, ma!” Inge is met stomheid geslagen. “Zo noemde hij mij altijd. Dat was een dingetje tussen ons. Ik wilde graag dat hij mij ‘mama’ noemde, of ‘mam’, maar hij bleef me hardnekkig ‘ma’ noemen.”

Gedurende de hele sessie blijft de lamp knipperen en ook daarna gaan de lichtflitsen nog enige tijd door. Het lijkt erop dat Timo ons nog iets wil vertellen. Via de spiertest laat hij zijn moeder weten dat zij op de goede weg is en dat hij bij haar zal zijn als zij mensen gaat begeleiden. Zo heeft zij haar eigen, persoonlijke beschermengel.

We nemen afscheid van Timo en bedanken hem voor zijn aanwezigheid. De lamp knippert nog eenmaal en brandt daarna weer gewoon. Inge dept haar ogen droog en ook wij pinken een traantje weg. Wat een voorrecht om hierbij aanwezig te mogen zijn!

Gerelateerde blog's

Reacties zijn gesloten.