De Kinderpraktijk
Wilhelminalaan 8 | 3761 DN Soest
Tel. (035) 602 89 31 (ma/vr van 9.00 – 10.00 uur)

Heb je een vraag die je graag wilt stellen aan kindertherapeute Anita Matheij? Maak gebruik van het gratis spreekuur van 9.00 tot 10.00 uur.

Bel (035) 6028931.

Het kindje dat niet geboren mocht worden

Fabiënne is 33 jaar. Na een burn-out heeft zij de draad van haar leven weer opgepakt. Zij heeft een andere baan gevonden binnen de organisatie waarvoor zij werkt, maar vraagt zich af of zij daar wel op haar plek zit. “Ik blijf het gevoel hebben dat ik niet het leven leid dat ik graag zou willen, waar ik echt gelukkig van word. Er zit iets in mij wat blokkeert en ik wil graag uitvinden wat het is.”

Fabiënne wil graag meer plezier in haar leven, meer vrolijkheid en blijdschap. Omdat zij veel in haar hoofd zit, heeft zij niet goed naar haar gevoel geluisterd bij de keuze van haar nieuwe baan. Zij werkt er nog niet zo lang, maar het voelt nu al heel zwaar. “Ik weet dat ik hieruit moet, dat ik moet stoppen met deze baan. Maar als ik daaraan denk, voel ik enorm veel angst. Bij heel veel dingen in mijn leven word ik gedreven door angst. Daar zou ik graag vanaf willen.”

Ik begeleid Fabiënne rustig naar binnen, zodat zij contact kan maken met de wijsheid van haar lichaam. Op die manier kan zij alle antwoorden in zichzelf vinden. Bij haar keel voelt het benauwd. Zij heeft de neiging dit gevoel weg te slikken, zoals zij met veel dingen in haar leven doet en heeft gedaan. Dat lijkt even verlichting te geven, maar daarna komt het benauwde gevoel net zo hard weer terug. Het enige wat helpt, is om het gevoel dat zich hier samenbalt met beide handen beet te pakken en naar buiten gooien. Opgeruimd staat netjes!

Daarna ontstaat er helderheid. “Ik moet mijn baan opzeggen. Zo snel mogelijk.” Wat enkele minuten geleden nog een onmogelijkheid leek, geeft haar nu ruimte en een fijn, licht gevoel. Fabiënne gaat er spontaan van huppelen. Nu is zij er klaar voor om korte metten te maken met alles wat haar belemmert om het leven te leiden dat zij graag wil. Daarvoor reist zij naar haar hart toe. Het hart blijkt vanbinnen bekleed te zijn met verdriet. Dit verdriet is verbonden met het dochtertje van Fabiënne, dat zij vroeg in de zwangerschap verloor.

In haar hart ontmoet zij het meisje dat haar dochter is. Zij kan haar helemaal voor zich zien, strekt haar handen uit en voelt aan haar zachte haartjes. “Hallo lieverd”. Terwijl zij deze woorden uitspreekt, stromen de tranen over haar wangen. Moeder en dochter vinden elkaar in een emotionele ontmoeting. Fabiënne is blij en verdrietig tegelijk. “Mijn dochter zegt dat ik niet hoef te huilen en probeert mijn tranen te drogen. Ik vraag haar: lieverd, waarom ben je niet bij mama gebleven? En zij antwoordt: “Dat kan niet.”

Dit zieltje was niet voorbestemd om in dit leven geboren te worden. Zij mocht een paar weekjes in haar moeders buik wonen en daarna mocht zij weer teruggaan naar die andere wereld, waar wij allemaal vandaan komen en waar wij aan het einde van ons leven ook weer naar mogen terugkeren. Nu Fabiënne dit beseft, kan zij haar dochtertje loslaten. Het meisje gaat zweven, als een engeltje dat wegvliegt. En zo verlaat zij het lichaam van haar moeder. Fabiënne slaakt een diepe zucht. “Ze is weg…..het is oké.”

Nu wordt het tijd om haar angst onder ogen te zien. Deze angst zit overal om haar heen. Het voelt als een harnas dat haar gevangen houdt. De angst omhult haar en beneemt haar het zicht op zichzelf. Hoe kun je ooit keuzes maken die bij jou passen, als je jezelf niet eens kunt zien? “Wat wil je met dat harnas?’, vraag ik haar. Daar hoeft zij niet lang over na te denken. “Eraf trekken!” Zij bevrijdt zichzelf van deze loden last, gooit het harnas op de grond en loopt ervan weg met een heerlijk licht, bevrijd gevoel.

Zonder het harnas ziet zij overal mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden. Zij voelt ruimte om nieuwe kansen te gaan verkennen. Dit geeft haar zo’n licht gevoel dat zij er spontaan van gaat dansen en rondjes draaien. In de ruimte die hierdoor ontstaat, gaat zij op de grond liggen met haar armen en benen gespreid als een sneeuwengel. “Kan jouw dochtertje je daar bezoeken?” “Ja, ze is nu een engeltje. Zij is niet altijd bij mij, maar ze kan heel gemakkelijk erin en eruit gaan. Als ik haar roep, dan komt ze.”

Ik raad haar aan thuis een speciaal plekje te maken voor het kindje dat van haar een mama maakte. Zij mag daar allemaal spulletjes verzamelen die passen bij het meisje dat zij tijdens haar Reis naar Binnen heeft gezien. Zo geeft zij haar dochter een plekje in de buitenwereld. Wanneer Fabiënne na afloop van de reis haar ogen weer opendoet, straalt zij een nieuwverworven zelfvertrouwen uit. Het voelt alsof zij meer in zichzelf is gestapt.

Ruim een week later ontvang ik een mailtje van Fabiënne. “Mijn dochter komt regelmatig een dansje met mij maken. Wat heel mooi was, is dat ik ‘s avonds mijn reis met mijn partner heb gedeeld. Het ontroerde hem en dat is bijzonder, want dat zie ik niet vaak. Verder zit ik nu in de fase van het opzeggen van mijn baan en dat kost wel energie, maar door de reis is mijn angst minimaal. Kortom, ik ben heel blij en dankbaar dat ik deze reis heb gemaakt.”

Gerelateerde blog's